17 Ιουνίου 2014

Από 22:10 σε 22:11...

" Εξ'αρχής ακολούθησα κατά γράμμα τις οδηγίες: Θα πηγαίνετε μόνο μπροστά και θα αγνοείτε όσους σας ικετεύουν να γυρίσετε πίσω. Ούτως ή άλλως αυτό είναι ανέφικτο, οπότε μη σας απασχολεί. Θα πηγαίνετε μόνο μπροστά κι όλα θα είναι εντάξει.
Στην αρχή όλα ήταν τέλεια. Η διάθεσή μου βρισκόταν στο ζενίθ και γνωρίζοντας ότι μπορούσα να ελέγξω σχεδόν τα πάντα, εκστασιαζόμουν. Μπορούσα να φέρνω τη μέρα, μετά να φέρνω τη νύχτα, να προσπερνώ βαρετές στιγμές, να παρηγορώ τους πληγωμένους και όσους είχαν δυσάρεστα συναισθήματα με το να ξημερώνει μια καινούρια μέρα η οποία τους έφερνε ένα βήμα πιο κοντά στο να προχωρήσουν λίγο παραπέρα ή στην καλύτερη των περιπτώσεων, στο ιδανικό δηλαδή, να ξεχάσουν. Και μετά ξανά από την αρχή.
Τι όμορφο συναίσθημα να πηγαίνεις τον κόσμο μπροστά κι εκείνος να είναι αναγκασμένος να ακολουθήσει θέλει δε θέλει. Δεν είχαν επιλογή κι αυτό στην αρχή δεν το είχα αντιληφθεί πλήρως.
Βλέπετε μέσα στον υπερενθουσιασμό μου για τις δυνατότητες που κατείχα, δεν είχα διαβάσει καλά τις οδηγίες, μέχρι που μια μέρα έψαξα το γκρι χαρτί με τις τρεις προτάσεις και το βρήκα. Και τότε το ξαναδιάβασα πολύ προσεκτικά: Θα πηγαίνετε μόνο μπροστά και θα αγνοείτε όσους σας ικετεύουν να γυρίσετε πίσω. Ούτως ή άλλως αυτό είναι ανέφικτο, οπότε μη σας απασχολεί. Θα πηγαίνετε μόνο μπροστά κι όλα θα είναι εντάξει.
Τσαλάκωσα με όλη μου τη δύναμη το γκρι χαρτί με τις τρεις προτάσεις και το έκρυψα στην τσέπη μου. Πήρα μια βαθιά ανάσα και προσπάθησα να αποδεχτώ ότι δε μπορούσα να γυρίσω κανέναν πίσω. Ήταν λέει ανέφικτο. Φυσικά δεν τους είπα ποτέ ότι δε θα καταφέρω να τους γυρίσω στις στιγμές που ο καθένας ήθελε, αλλά νομίζω ότι τελικά το κατάλαβαν μόνοι τους.
Δε θα κατάφερνα ποτέ να εκπληρώσω καμία τέτοια επιθυμία κι αυτό με σκότωνε. Πόσοι λαχταρούσαν να γυρίσουν για λίγο πίσω, να τα ξαναζήσουν όλα απ'την αρχή, με την κάθε λεπτομέρεια, με εμένα άπλετο μπροστά τους να με εκμεταλλευτούν ξανά, όπως ακριβώς ονειρεύονταν παιδιά.
Κι εγώ δυστυχώς το μόνο που μπορούσα να τους δώσω ήταν αυτή τη γαμημένη την επόμενη μέρα, τίποτα παραπάνω.
Τους έβλεπα να δυσανασχετούν, να το ξανασκέφτονται, να κατηγορούν τους εαυτούς τους για όσα έκαναν κι όσα δεν έκαναν, να μετανιώνουν για όσα είπαν κι όσα δεν είπαν και μετά να χάνονται στους δρόμους βιαστικά και να περιμένουν την επόμενη μέρα που με λίγη υπομονή θα τους άπλωνα έτοιμη μπροστά στα μάτια τους για να τη ζήσουν όπως ακριβώς λαχταρούσαν.
Τώρα που τα ξανασκέφτομαι όλα αυτά και μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, πραγματικά μένω έκπληκτος από το πόσες σκέψεις έχω ακούσει και πόσες επόμενες μέρες και επόμενες βραδιές έχω φέρει σε αυτόν τον κόσμο.
Αυτός ο κόσμος. Όλα τα έκανα γι'αυτόν τον κόσμο.
Αλλά να σας πω και κάτι? Μπορεί να μην κατάφερα ποτέ να τους γυρίσω πίσω, αλλά τουλάχιστον μπορούσα να τους πάω μπροστά και θα έπρεπε να είναι ευγνώμονες γι'αυτό ή τουλάχιστον να νιώθουν μια κάποια τύχη...
Αλλά δε νιώθουν τίποτα. Ούτως ή άλλως αυτό που διαπίστωσα τόσο καιρό, είναι ότι ο κόσμος ξεχνάει σχετικά με ευκολία και μερικές φορές είναι σκληρός, άπληστος και βολεμένος. Μισεί εύκολα κάποιον που νωρίτερα αγαπούσε και αγαπάει το ίδιο εύκολα κάποιον που πριν ενδεχομένως να μισούσε. Τέτοιος είναι τις περισσότερες φορές.
Ωστόσο, αυτά δε με αφορούν και τόσο.
Εμένα η αποστολή μου σας είπα ποια είναι... Να μουτζουρώνω τον ουρανό με ανοιχτά ή με σκούρα χρώματα και να κινώ τους δείκτες των ρολογιών μπροστά· να φέρνω τις επόμενες μέρες και τις επόμενες νύχτες και να τους σπρώχνω θέλουν, δε θέλουν να ζουν.
Το πρόβλημα τους μάλλον είναι το πως θα ζουν, αλλά αυτό δε μπορώ να τους το λύσω εγώ και ούτε θα μπορέσω και ποτέ.
Βρίσκομαι εδώ γι'αυτούς, έτοιμος να με εκμεταλλευτούν σύμφωνα με τα όνειρα και τις προσδοκίες τους και τίποτα παραπάνω.
Το ότι ορισμένοι - ή ίσως και όλοι - με αφήνουν εντελώς ανεκμετάλλευτο να περνάω μπροστά τους σα σίφουνας και να μην κάνουν τίποτα, είναι καθαρά δική τους επιλογή. 
Αρκετά όμως μίλησα γι' αυτούς. Λέω να πάω να κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα: να πάω το ρολόι από 22:10 σε 22:11.
Και όσο για όλους εσάς... όπως έλεγαν και οι οδηγίες στο γκρι χαρτί που μετά από τόσα χρόνια έχασα: Θα πηγαίνετε μόνο μπροστά κι όλα θα είναι εντάξει."




Απόσπασμα από τις αναμνήσεις του Χρόνου...







Κ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου