18 Φεβρουαρίου 2014

Her (Δικός της)

Στο κοντινό μέλλον διόλου απίθανο να συμβούν όλα τα παρακάτω: ένας άνθρωπος κι ένα λειτουργικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης να αναπτύξουν μια σχέση, όπου με μια μικρή δόση παραλογισμού θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κι ως ανθρώπινη.
Στο κοντινό μέλλον της ταινίας Her (Δικός της - Spike Jonze) ο αφόρητα γοητευτικός Theodore Twombly (Joaquin Phoenix), απομονωμένος και μαστουρωμένος από το πένθος του χωρισμού του από τον έρωτα της ζωής του, αυτοαποκαλείται συγγραφέας και γράφει γράμματα για παραλήπτες των οποίων οι αποστολείς δεν είχαν τη δυνατότητα, την ικανότητα, το χρόνο ή την έμπνευση να γράψουν.
Η ζωή του μοιάζει πιο επαναλαμβανόμενη από ποτέ. Στα γαλαζοπράσινα μάτια του Theodore Twombly, διαγράφεται με απόλυτη ακρίβεια η απέραντη μοναξιά και θλίψη μέσα στην οποία ο ίδιος, με δική του πρωτοβουλία και με λίγο σπρώξιμο από την κοινωνία του κοντινού μέλλοντος, έχει βυθιστεί αδυνατώντας να επανέλθει στην πραγματικότητα.
Τη ματαιότητα αυτή έρχεται να ανατρέψει η Samantha (Scarlett Johansson) το νέο λειτουργικό σύστημα που αγοράζει ο Theodore, το οποίο είναι έτσι κατασκευασμένο ώστε να ανταποκρίνεται με μεγάλη επιτυχία στις απαιτήσεις και τις ανάγκες του κατόχου. Η γυναικεία φωνή του λειτουργικού συστήματος δίνει την ψευδαίσθηση ότι ο Theodore επικοινωνεί διαρκώς με μια γυναίκα, η οποία για αρχή μοιάζει με γραμματέα που οργανώνει τον υπολογιστή του και αργότερα για κάποια φίλη που τον συντροφεύει και γίνεται η καλύτερη παρέα του.
Ανάμεσα τους αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη σχέση, η οποία δεν αργεί να πάρει άλλη τροπή και οι δυο αυτοί χαρακτήρες να συνάψουν μια κανονική και συνηθισμένη ερωτική σχέση όπως ακριβώς την ξέρουμε: Γνωριμία, φλερτ, έρωτας, τριβή, εγωισμοί και πάει λέγοντας.
Στη φωνή της Samantha, ο Theodore βρίσκει τη γυναίκα που τον κάνει ευτυχισμένο και η Samantha στη φωνή του Theodore μαθαίνει για τον κόσμο έξω από τον υπολογιστή που είναι κλεισμένη. 
Τι γίνεται όμως όταν μετά από τις διακοπές, τις εκδρομές στη θάλασσα, τα παιχνίδια στο σαλόνι και τις ερωτικές συνομιλίες, έρχεται το πραγματικό πρόβλημα της σχέσης? Τι γίνεται όταν η Samantha αντιλαμβάνεται τις απεριόριστες δυνατότητες της και ο Theodore στέκεται εκεί, να παρακολουθεί ανήμπορος να ακολουθήσει ένα λειτουργικό σύστημα?
Μια ταινία γροθιά στο στομάχι. Μια ταινία που ο σκηνοθέτης της χειροκροτάει με άκρως ειρωνικό τρόπο την κοινωνία του σήμερα - που μεταξύ μας δεν απέχει και πολύ από την μελλοντική κοινωνία τους Λος Άντζελες που εκτυλίσσεται η πλοκή - ρίχνει μια μούντζα μέσα στη μάπα όλων και μας φέρνει αντιμέτωπους με όλα εκείνα που μας έχουν οδηγήσει στην πλήρη σχεδόν αποξένωση.
Η ταινία αυτή κοιτάζει τον καθένα βαθιά μέσα στα μάτια υπαγορεύοντας δεκάδες τρομακτικά ερωτήματα και γεννώντας δεκάδες ακόμη φόβους για το που ακριβώς βαδίζει αυτή η κοινωνία, που βαδίζουν οι άνθρωποι που την αποτελούν, και φυσικά που βαδίζουν τα ανθρώπινα συναισθήματα?
Δεν είναι ταινία επιστημονικής φαντασίας, είναι ταινία καθαρά εποχής. Της δικής μας εποχής.
Είναι ένα σενάριο το οποίο μοιάζει εκ πρώτης όψεως σουρεάλ, αλλά στην βαθιά του πραγματικότητα είναι πέρα για πέρα αληθινό.
Μπορεί να μην έχουμε μικροτσίπ στα αυτιά και λειτουργικά συστήματα με γυναικείες ή αντρικές φωνές και μπορεί να υπάρχει ακόμα μια κάποια υποτυπώδης ανθρώπινη επαφή, αλλά αν σκεφτεί κανείς τι σχέσεις έχουμε οι περισσότεροι με τα social media, θα καταλάβει πως πραγματικά αυτή η ταινία είναι ένας εφιάλτης, είναι μια ταινία που σε φέρνει ξεκάθαρα αντιμέτωπο με πολλά προβλήματα και με πολλά συναισθήματα.
Όσον αφορά το σεξουαλικό κομμάτι που αρκετοί θα σκεφτήκατε, θέλω να σας πω ότι ο σκηνοθέτης δε νοιάστηκε ούτε στο ελάχιστο να θίξει αυτό το ζήτημα. Ή μάλλον το έθιξε για περίπου δέκα λεπτά, θέλοντας ακόμη και τότε να αναδείξει τον συναισθηματικό κόσμο του πρωταγωνιστή και την ανημποριά του ερωτευμένου να φιλήσει κάποιον άλλον παρά τον άνθρωπό του.
Προφανώς το σεξ το άφησε στη μπάντα για έναν και μόνο λόγο: δε θα ασχολιόταν ποτέ με ένα θέμα παραπάνω από λίγα λεπτά, το οποίο μπορεί κανείς να βρει τόσο εύκολα, οποτεδήποτε και οπουδήποτε θέλει.
Τον ένοιαξε να επικεντρωθεί σε αυτό που μας τρώει όλους βαθιά μέσα μας:  τις συνέπειες ενός κενού συναισθηματικού κόσμου.
Ήθελε να φέρει στην επιφάνεια το πρόβλημα που αχνοφαίνεται από μακριά. Τι γίνεται όταν ένα λειτουργικό σύστημα αντικαθιστά την ανθρώπινη υπόσταση και κυρίως την ανθρώπινη επαφή? Τι συμβαίνει όταν η ανθρώπινη επαφή πάει στο διάολο?
Ας αφήσουμε τον Joaquin Phoenix να μας απαντήσει...








Κ.

2 σχόλια:

  1. biel eisai megalo zwo k na pareis ayto to leitoyrgiko.eisai toso zwo poy dn niwtheis tipota apolytws opote mallon tha soy xreiastei.
    ksekinises pali na grafeis gia na mas prikseis.zwo

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειναι τελειο το αρθρο,θελω πιπα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή