2 Δεκεμβρίου 2013

Άτιτλο.

<< Άκου με προσεκτικά: κάθε φορά που βρίσκεις την ευκαιρία να φαίνεσαι για λίγο διάστημα έχεις την ίδια γαμημένη όψη. Σ' έχω παρατηρήσει όλον αυτόν τον καιρό που για λίγες μέρες συναναστρέφομαι μαζί σου - θέλεις να τραβάς την προσοχή, περιμένεις με λαχτάρα τους σχολιασμούς των γύρω σου, φαίνεται στην όψη σου ότι περιμένεις εν αγωνιωδώς κάποιον να σε πλησιάσει και να σε αγγίξει, να πει ότι είσαι όμορφο, ότι είσαι άσχημο ή παραφορτωμένο. Θέλεις να είσαι το επίκεντρο για αυτές τις λίγες μέρες που σου δίνεται η ευκαιρία να βγεις από το πατάρι του σπιτιού και από τις αποθήκες - θέλεις να στέκεσαι στα σαλόνια των σπιτιών, στις πλατείες, στις βιτρίνες, στα μπαρ και οπουδήποτε σου δίνεται η ευκαιρία να σταθείς είτε ψεύτικο, είτε αληθινό και θέλεις όλοι να ασχολούνται μαζί σου. 
Η επιρροή από τους ιδιοκτήτες σου είναι απόλυτα εμφανής. Ζεις γι'αυτές τις δυο τρεις βδομάδες του ψυχαναγκαστικού πανηγυριού και ζεις σύμφωνα με τον δικό τους τρόπο.
Να τώρα έτσι όπως σε βλέπω να κάθεσαι, με όλα αυτά τα μπορντό στολίδια να σου φορτώνουν τις πλάτες κι αυτά τα λευκά λαμπάκια που σε πνίγουν σα θηλιά στο λαιμό και αναβοσβήνουν το καθένα με το ρυθμό του, θέλω να σε αρπάξω έτσι ακριβώς όπως είσαι να σε τραβήξω με δύναμη, να σταματήσουν τα λευκά λαμπάκια να  αναβοσβήνουν και να σε πνίγουν, να αρχίσουν ένα ένα τα μπορντό στολίδια να πέφτουν στο πάτωμα και να σε πετάξω από κάτω.
Σε ένα παράλληλο σύμπαν, τη στιγμή που θα σου έδινα μια από το μπαλκόνι για να πέσεις κάτω και να ελευθερωθείς, θα ήθελα να σε δω να πετάς. Ο γκρι δρόμος θα μουτζουρωνόταν για λίγο από τα μπορντό στολίδια που θα έπεφταν στην αγκαλιά του και θα έσπαγαν σε χίλια κομματάκια και τα λευκά λαμπάκια θα ξετυλίγονταν από πάνω σου ευγενικά μοιάζοντας σαν μια αόρατη κορδέλα που κρέμεται δίχως κανείς να βλέπει το στήριγμα - δε θα υπήρχε στήριγμα. Κι εσύ να ξεμακραίνεις στον ουρανό κι εγώ να σε παρακολουθώ και να νιώθω μια αγαλλίαση που σε άφησα ελεύθερο, που σε έβγαλα από αυτή την επώδυνη διαδικασία ακόμη κι αν για σένα κρατάει κάποιες λίγες μέρες. Για όλους εμάς, που δεν είμαστε χριστουγεννιάτικα δέντρα και δε δεσπόζουμε αυτό τον κόσμο για μερικές μέρες αλλά για χρόνια ολόκληρα, η διαδικασία αυτή είναι συνεχής και όπως σου είπα και πριν, επώδυνη.
Αν μπορούσα να σε γλιτώσω απ'αυτό, αλήθεια σου λέω θα σε γλίτωνα. Δε σου έχω καμία συμπάθεια στο μεταξύ, ούτε και κάποια αντιπάθεια όμως. Μου περνάς χρόνια τώρα εντελώς αδιάφορο κι εσύ και όλο αυτό που εκπροσωπείς. Αυτό το ψυχαναγκαστικό πανηγύρι που σου έλεγα νωρίτερα.
Και να τώρα σε κοιτάζω και στα λέω όλα αυτά αλλά δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις. Δεν ξέρω αν αυτές τις μέρες που κάθε χρόνο εμφανίζεσαι μπροστά σε κόσμο, τον παρατηρείς καθόλου. Αν δεν το κάνεις, τότε να σου πω πως όντως είσαι κάτι παν'άχρηστο πάνω σε αυτή τη γη, και επιβεβαιώνεις την αρχική μου σκέψη για σένα. Αν όμως το κάνεις, πέραν του ότι σε συγχαίρω για αυτό, είμαι βέβαιη ότι έχεις εκπλαγεί με όλα αυτά που βλέπεις κάθε χρόνο να ξετυλίγονται μπροστά σου τις μέρες εκείνες - κι όχι μόνο εσύ, αλλά και όλα τα άλλα εκατομμύρια αδέρφια που έχεις διασκορπισμένα σε όλο τον κόσμο.
Σίγουρα θα έχεις δει λογιών λογιών σπίτια και λογιών λογιών ανθρώπους. Θα έχεις παρατηρήσει αυτό από το οποίο εύχομαι να μπορούσα να σε απαλλάξω ακόμη κι αν δε σε συμπαθώ αλλά ούτε και σε αντιπαθώ , μου περνάς απλά αδιάφορο - μια συνεχή προσπάθεια επικράτησης και επικρότησης σε όλα:
Στη γιορτινή νύχτα, στα ποτά που θα νεκρώσουν λίγο ακόμη τον - ήδη και σχεδόν πλήρως αποχαυνωμένο - εγκέφαλο, στο φαΐ που θα μοιάζει αλλιώτικο αλλά θα είναι ακριβώς το ίδιο με όλες τις άλλες μέρες, στους ανθρώπους που θα βάλουν τις γιορτινές τους μάσκες και θα πουν δόξα το θεό που έχουμε να φάμε, όμως κανείς απ'αυτούς, (κανείς από εμάς) δε θα σκεφτεί δυνατά κάποιους άλλους που δε θα έχουν γιορτινές μάσκες, ούτε φαΐ που θα μοιάζει αλλιώτικο αλλά θα είναι ακριβώς το ίδιο με όλες τις άλλες μέρες, ούτε ποτά που θα τους νεκρώσουν τον εγκέφαλο άλλα ούτε και γιορτινή νύχτα, πάρα μόνο θα στρογγυλοκαθίσουν στο τραπέζι, θα φτιάξουν λίγο την καρέκλα για να είναι άνετοι, θα γεμίσουν τα κολονάτα ποτήρια με κρασί, θα πιάσουν το μαχαίρι και το πιρούνι με απαλές κινήσεις και θα νιώθουν τους σιελογόνους αδένες τους να δουλεύουν υπερωρία και πίστεψε με, δε θα νιώθουν καθόλου άσχημα γι'αυτό.
Αλλά όχι, δεν τελειώσαμε ακόμη. Η συνεχής προσπάθεια επικράτησης και επικρότησης δεν τελειώνει στο γεμάτο χοιρινό με δαμάσκηνα τραπέζι, ούτε και στα πέντε λίτρα κρασί,  ούτε και στα στιλιζαρισμένα μαλλιά των γυναικών και τα καλοσιδερωμένα παντελόνια των αντρών.
Θα συνεχιστεί και στο μετ' έπειτα. Δε μπορεί να φας, να πιεις και να πας για ύπνο. Είμαι ξανά βέβαιη πως αν ποτέ σου παρατήρησες σοβαρά τους ανθρώπους που κάθε χρόνο σε φιλοξενούν, θα έχεις ήδη διαπιστώσει πως κανείς δε θα δεχτεί με ευκολία το γεγονός ότι μπορεί μετά το φαΐ και το κρασί να πάει όντως για ύπνο. Όλοι θέλουν να κάνουν μια βόλτα και να συναντήσουν τους όμοιους τους που καμιά ώρα νωρίτερα βρίσκονταν στη γιορτινή σκηνή που σου ανέφερα πριν.
Θέλουν να βρεθούν όλοι μαζί ακόμη κι αν δε γνωρίζονται μεταξύ τους, ακόμη κι αν είναι παντελώς άγνωστοι, ακόμη κι αν κάποιος βρίσκει δυσάρεστη τη φάτσα κάποιου άλλου -αυτοί έχουν την ανάγκη να είναι όλοι μαζί.
Να σχολιαστούν, να τραβήξουν την προσοχή, να βγάλουν φωτογραφίες για να έχουν να θυμούνται το ίδιο πράγμα που θυμούνται κάθε μέρα και δεν ξεχνάνε ποτέ: τον εαυτό τους, θέλουν να στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον, στριμωγμένοι σαν κάποιο αόρατο χέρι να τους πιέζει κι αν ακόμη νιώθουν πως τους κόβεται η ανάσα, πως το πουκάμισο τους σφίγγει με δεξιοτεχνία στο μήλο του αδάμ, ακόμη κι αν νιώθουν τις γόβες να τους τρυπάνε τα δάχτυλα, κανείς δε θα φύγει άμα δεν ξημερώσει.
Κανείς δε θα φύγει. Θα κάτσουν όλοι εκεί, με τους άγνωστους όμοιους τους, με τα ψεύτικα χαμόγελα και με τη γιορτινή εσάνς να νιώθουν από τη μια ανακούφιση κι από την άλλη μια απέχθεια για όλα αυτά, και πάνω απ'όλα για όλους αυτούς.
Μην αυταπατάσαι όμως. Την ανακούφιση μπορεί και να την παραδεχτούν δυνατά - την απέχθεια δε θα την παραδεχτούν ούτε ψιθυριστά και γενικότερα την απέχθεια μάλλον θα καταβάλλουν φιλότιμες προσπάθειες να μην την παραδεχτούν καθόλου.
Μόλις θα έχει ξημερώσει και όλα θα φτάνουν στο τέλος τους, θα πάνε σπίτι να ξεφορτώσουν τη γιορτινή ατμόσφαιρα, να πέσουν στο κρεβάτι τους οι περισσότεροι μεθυσμένοι κι άλλοι αηδιαστικά φουσκωμένοι από το φαγητό, θα πετάξουν τα φίνα ρούχα τους πάνω στην καρέκλα και θα κοιμηθούν για χιλιοστή όγδοη φορά τον ύπνο του δικαίου.
Το επόμενο πρωί, αφού σου ξαναλέω θα έχουν όλα τελειώσει, αργά ή γρήγορα θα επαναλάβουν τις ίδιες σκηνές με διαφορετικό τρόπο, με διαφορετικά ρούχα και ίσως με διαφορετικά πρόσωπα, αλλά ένα είναι το σίγουρο: πως απλά το μοναδικό πράγμα που θα λείπει στις  ίδιες επαναλαμβανόμενες κινήσεις τους, οι οποίες θα περιέχουν λιγοστές διαφορές απ'αυτές της γιορτινής ατμόσφαιρας, θα είσαι εσύ, που θα βρίσκεσαι πάλι μέσα στην κούτα, απομακρυσμένο απ'τους ανθρώπους που κάθε χρόνο για λίγες μέρες σε στήνουν μπροστά από τα παράθυρα, σε καλλωπίζουν και σε εκθέτουν, μα κυρίως σε βάζουν συμπαίχτη τους στο μεγαλύτερο και συνεχές παιχνίδι αναμέτρησης που έχουν δημιουργήσει μεταξύ τους.
Να έχεις υπ'όψιν ότι γενικά έτσι κάνουμε εμείς οι άνθρωποι όταν κάτι δε μας είναι πια απαραίτητο. Το βάζουμε σε μια κούτα, το κλείνουμε γρήγορα γρήγορα με μια μαύρη ταινία, το πετάμε μέσα στο πατάρι ή το κρύβουμε κάτω από το κρεβάτι και το θυμόμαστε μόνο όταν θα το χρειαστούμε. Μην το παίρνεις προσωπικά, έτσι κάνουν οι άνθρωποι. Και το κάνουν και μεταξύ τους - δεν ξέρω ποτέ αν έτυχε να το παρατηρήσεις και αυτό.
Μακάρι να σε γλίτωνα μια για πάντα. Ακόμη κι αν μου περνάς παντελώς αδιάφορο, θα ήθελα να γλιτώσεις. 

είπα και τράβηξα την πρίζα από τα λαμπάκια. Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω. Το δέντρο έσβησε και μάλλον αποκοιμήθηκε ακούγοντάς με. >>














Κ.

3 σχόλια:

  1. πλάκα πλάκα, μπόρεσα να καταλάβω τί είναι αυτό που δεν μού γουστάρει στα χριστούγεννα και δεν είχα την δυνατότητα να το προσδιορίσω. αυτό συμβαίνει που περιγράφεις. μεγάλο κείμενο.-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πως μπορεί κάποιος να επικοινωνήσει μαζί σου?????????

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τα "φωτα" και η "λαμψη" παντα ελκυαν τους ανθρωπους που φοβουνται. Προχωρουν μονο οπου εχει φως για να βλεπουν, να νιωθουν ασφαλεια ειναι η φυση ετσι.

    Δεν λεω οτι το να περπατας στα φωτα ειναι παντα λαθος ακομα και αν ειναι ο σωστος δρομος, αλλα μηπως ειναι καλο να περπατησουμε και σωστα στο λαθος δρομο? Τι εχουμε να χασουμε αλλωστε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή