4 Ιουλίου 2012

Athens -by night-

Η Αθήνα είναι σίγουρα μια από τις πιο κουραστικές πόλεις σε όλη την Ελλάδα. Για έναν Αθηναίο όμως , είναι η πιο όμορφη πόλη σε όλη τη γη.
Όποιος ξέρει να την εξερευνά, σίγουρα συμφωνεί μαζί μου.
Το καλοκαίρι μεταμορφώνεται. Ξεφορτώνεται τη μουντίλα του χειμώνα, και το κέντρο της παίρνει φωτιά.
Συναυλίες στην Tεχνόπολη, ποτά στις 45μοίρες και στο TAF και στο τέλος βρόμικο από τη Μιχαλακοπούλου. Την Αθήνα την ξέρω αρκετά καλά.
Βγαίνω αρκετά χρόνια στο κέντρο. Μια τετραετία σίγουρα.
Καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι στο κέντρο της Αθήνας όταν αντικρίζεις στα πεζοδρόμια κολονάκια.
Ναι, αυτό είναι το σήμα κατατεθέν του κέντρου. Τα κολονάκια στα πεζοδρόμια.
Οι καλοκαιρινοί βραδινοί περίπατοι στην Αθήνα, που πλέον είναι λογικό να τρομοκρατούν τον περισσότερο κόσμο, είναι ό,τι πρέπει για να μετατρέψει τον βαριεστημένο και καταθλιπτικό Αθηναίο σε λιγότερο γκρινιάρη.
Την Αθήνα την αγαπώ. Δε θα μπορούσα να μείνω μόνιμα σε καμιά άλλη πόλη της Ελλάδας, πάρα μόνο εδώ. Οι σημαντικότερες στιγμές της ζωής μου έχουν συζητηθεί στο κέντρο, με συνοδεία καφέ και βιαστικών Αθηναίων περαστικών.
Πίσω από το εκθαμβωτικό φως της Ακρόπολης, τα πολυσύχναστα μπαρ και τις φωνές των νέων, κρύβεται μια άλλη πλευρά της πόλης αυτής που λίγοι έχουν δει με τα μάτια τους.
Μια βόλτα με αυτοκίνητο στην 3η Σεπτεμβρίου και μια ματιά στο ξακουστό Μουσείο, μπορεί να πείσει κάθε άπιστο Θωμά ότι τελικά η Αθήνα δεν είναι τόσο όμορφη και τέλεια όσο τη βλέπω εγώ και οι υπόλοιποι Αθηναίοι.
Είναι σκληρό να βλέπω μπροστά στα μάτια μου άτομα λίγο μεγαλύτερα από εμένα να παίρνουν αυτό που κάποτε ήταν απαγορευμένο και για εκείνους.
Ναρκωτικά.
Παρατηρώ ότι αυτοί οι άνθρωποι κάποτε ήταν όπως εγώ. Έβγαιναν, είχαν όνειρα, φιλοδοξίες, γκόμενους, φίλους και γονείς που γκρίνιαζαν.
Τώρα όμως δεν έχουν καμία σχέση με εμένα και τους όμοιους μου.
Τους βλέπω ξαπλωμένους στην πόρτα του Μουσείου τον έναν πάνω στον άλλον να προσπαθούν να μοιράσουν τη δόση τους, να προσπαθούν να βρουν κουράγιο ο ένας μέσα από τον άλλον. Κάθομαι στο αμάξι και περιμένω να ανάψει το φανάρι για να απομακρυνθούμε από αυτή την δυσάρεστη κατάσταση, για να σταματήσουμε να βλέπουμε ανθρώπους να καταστρέφονται οι οποίοι θεωρητικά θα μπορούσαν να είναι φίλοι μας.
Λίγο πιο κάτω ακούω φωνές, ένας άντρας στο πεζοδρόμιο κάτι φωνάζει και έχει τα χέρια του στραμμένα προς τον ουρανό. Βοήθεια μάλλον λέει, αλλά δεν είμαι και απόλυτα σίγουρη.
Στρέφω το κεφάλι μου στην ευθεία του δρόμου και το αμάξι συνεχίζει να κινείται. Περνάμε από την Ομόνοια. Γκέτο. Μαύροι, άσπροι, χρωματιστοί, μιλάνε ακαταλαβίστικα και δε φαίνονται πολύ καλά. Ένα ζευγάρι ναρκομανών περπατάει. Η κοπέλα έχει κλειστά τα μάτια της και ίσα που στέκεται όρθια. Ο άντρας την κρατάει και φαίνεται πολύ καλύτερα από εκείνη, αλλά ο τρόπος του δε μαρτυράει πως ενδιαφέρεται όντως για την κατάστασή της.
Κι άλλο φανάρι. Ανυπομονώ να γυρίσω στο σπίτι.
Ένα μηχανάκι βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το αμάξι. Μας κοιτάνε καλά καλά. Ο οδηγός, ένας άντρας μαστουρωμένος με τατουάζ και βρόμικα ρούχα, περιμένει έναν άλλον που τον πλησιάζει γρήγορα.
Άντε να ανάψει το φανάρι να φύγουμε. Κάτι είπαν, κάτι του έδωσε και μας ξανακοιτάξαν.
Επιτέλους πράσινο. Αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε. Πιο κάτω ένας άλλος έφτιαχνε τη δόση του πάνω στο μάρμαρο του μετρό και ακριβώς δίπλα του μια κοπέλα έψαχνε στα σκουπίδια για φαγητό.
Κατάντια. Φόβος. Τρόμος. Αρρώστια. Και καμιά βοήθεια σε όλους αυτούς.
Είναι η δεύτερη φορά που κάνω μια τέτοια βόλτα στην Αθήνα. Είναι η δεύτερη φορά που κοιτάζω κατάματα την πιο κρυφή και σκοτεινή πλευρά αυτής της πανέμορφης πόλης.
Πολλοί θα σκεφτείτε ότι είμαι τρελή που έκανα κάτι τέτοιο, άλλα σας διαβεβαιώ πως αν κάποτε όλοι αυτοί που αργοπεθαίνουν έξω από το Μουσείο κάθε βράδυ είχανε κάνει τη βόλτα που έκανα εγώ, είναι σίγουρο ότι αυτή την στιγμή θα έβγαιναν, θα είχαν όνειρα, φιλοδοξίες, γκόμενους, φίλους και γονείς που γκρινιάζουν.
Κανείς όμως δεν πάει μια τέτοια βόλτα. Όλοι κρυβόμαστε πίσω από τις οθόνες μας και τα γαμάτα μπαρ που πάμε τις Παρασκευές.
Κανείς δε δέχεται να δει αυτήν την πλευρά της Αθήνας. Κανείς δε δέχεται να έρθει αντιμέτωπος με κάτι που μπορεί να τύχει στο φίλο του αύριο, στο παιδί του μεθαύριο και φυσικά σε αυτόν τον ίδιο.
Όλοι λέμε ότι δεν πρόκειται αυτά να τύχουν σε εμάς, ότι ξέρουμε τους κινδύνους των ναρκωτικών. Ξέρουμε ότι αν πάρεις μια φορά, δεν υπάρχει γυρισμός.
Κάποτε τα ίδια έλεγαν και όλοι εκείνοι που είδα χθες. Είμαι σίγουρη ότι ακόμη και η μαστουρωμένη, ξανθιά τύπισσα που έμοιαζε με σκελετό και φορούσε χειμωνιάτικα ρούχα, το ίδιο έλεγε κάποτε: "ποτέ δε θα πάρω, ποτέ δε θα μου τύχει".
Κι όμως της έτυχε, και θα είναι πολύ τυχερή αν βγάλει το καλοκαίρι.
Άλλο να το ακούς, και άλλο να το βλέπεις. Άλλο να το ζεις. Να είναι μπροστά στα μάτια σου. Να βλέπεις που μπορεί ο άνθρωπος να καταλήξει. Να διαπιστώνεις ότι αυτός που έχεις μπροστά σου και χτυπάει την πρέζα του ήταν σαν εσένα. Αυτό είναι το χειρότερο.
Γι αυτό λοιπόν, πατάξτε τα ταμπού και τους δήθεν φόβους.
Μέσα στο αυτοκίνητο κανείς δε μπορεί να σου κάνει τίποτα αν δεν τον προκαλέσεις.
Πάρτε λοιπόν εσείς όλοι οι γονείς τα 14χρονα καμάρια σας, που πίνουνε πέντε έξι μπάφους τη μέρα στις τουαλέτες του σχολείου και πηγαίν' τε τα μια τέτοια βόλτα μπας και τα σώσετε.
Η Αθήνα έχει δυο όψεις. Αυτή που βλέπουμε και την άλλη που δε θέλουμε να δούμε.
Για μια φορά, δείτε αυτό που δε θέλετε. Μόνο καλό θα σας κάνει.
Για μια φορά, μην είστε τόσο κομπλεξικοί και απόλυτοι ότι τα ξέρετε όλα.
Αφού τα ξέρετε, δείτε τα κιόλας. Απευθύνομαι κυρίως στους συνομηλίκους μου.
Αφήστε το W για μια φορά, αφήστε τα iPhone και τα Instagram και κάν'τε μια τέτοια βόλτα, απλά και μόνο για να δείτε τί κρύβεται πίσω από τη φαντασμαγορική ζωή αυτής της πόλης.
Εμείς ζούμε και κάποιοι άλλοι πεθαίνουν. Φυσικά είναι επιλογή τους αυτό. Αλλά αύριο μπορεί να γίνει και δική σου επιλογή, αν δε δεις με τα μάτια σου το διάολο σε άσπρη σκόνη.









Κ.

2 σχόλια:

  1. Πάντα φοβόμαστε να ρίχνουμε μια ματιά σ'αυτά που φοβόμαστε ή θεωρούμε αποκρουστικά.
    Πόσο διαφορετικά ίσως ήταν αν κάναμε αυτή τη κίνηση

    Σε χαιρετώ!!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Την Αθήνα την αγαπώ
    (τρελαμένη Αθηναία,που δεν αποχωρίζεται το κέντρο ποτέ)...
    καλό είναι να κοιτάμε και την άλλη της πλευρά..πίσω απ'τα πολλά φώτα,τα όμορφα κτήρια και μαγαζιά ,κρύβεται η Αθήνα που περιέγραψες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή