26 Ιουνίου 2012

try again. (πανελλήνιες 2012)

Μερικές φορές στη ζωή μας δεν έρχεται τίποτα όπως το θέλουμε. Και όταν λέω τίποτα, εννοώ τίποτα.
Σύμφωνα με το νόμο του Μέρφι, αν ένα πράγμα σου πάει στραβά, τότε και όλα τ' άλλα θα συνεχίσουν την ίδια φθίνουσα πορεία.
Στο σημείο αυτό φτάνεις σε δύο μονοπάτια: Το ένα είναι να προσπαθήσεις για το καλύτερο, και το άλλο είναι να παραδοθείς στην εύκολη λύση, στη μιζέρια σου, την στεναχώρια σου και στην αυταπάτη ότι κάποτε κάτι θα αλλάξει.
Γενικά εμείς οι άνθρωποι έχουμε ένα μέγιστο κακό: έχουμε τις αυταπάτες ότι μια μέρα θα ξυπνήσουμε και το σύμπαν θα έχει λυπηθεί την αιθέρια ύπαρξή μας, χαρίζοντας μας όλα αυτά που θέλουμε.
Ναι, όμως αυτό καλώς ή κακώς δε γίνεται, κι όχι γιατί το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον μας και δε μας θέλει ευτυχισμένους, αλλά γιατί πολύ απλά ο καθένας μας πρέπει να παλέψει για την προσωπική του εξιλέωση.
Από την αποτυχία που είχα στις Πανελλήνιες του 2011, κατάλαβα ότι δεν φτάνει μόνο η τύχη ή το να κάθεται μπροστά σου το φυτό του σχολείου για να γράψεις, αυτό που κατάλαβα είναι ότι αν δεν έχεις διαβάσει, δεν πας πουθενά.
Από την επιτυχία όμως που είχα στις Πανελλήνιες του 2012, κατάλαβα ότι τελικά όταν προσπαθείς και δουλεύεις σκληρά με τους κατάλληλους ανθρώπους, τότε ναι έχεις όλα τα φόντα να φτάσεις στον επιδιωκόμενο στόχο.
Ξέρετε πέρσι τον Αύγουστο έφτασα στα δύο μονοπάτια που σας ανέφερα.
Ή θα πήγαινα σε κάποιο ΙΕΚ πράγμα που σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούσα -χωρίς αυτό να θεωρηθεί προσβολή για όσους πάνε. Είναι απλά η άποψή μου- ή θα έδινα ξανά Πανελλήνιες.
Εννοείται πως στο άκουσμα "Πανελλήνιες" μου ερχόταν να ξεράσω πάνω σε όποιον μου το έλεγε και στην αρχή ήμουν τελείως αρνητική στο να ξανά δώσω.
Θυμάμαι καθόμουν επί μια βδομάδα στον καναπέ και όταν με ρωτούσαν "ωραία, τι θες να κάνεις ρε παιδί μου στη ζωή σου?" απαντούσα συνέχεια ότι "ΔΕΝ ΞΕΡΩ".
Βαθιά μέσα μου γνώριζα ότι η πιο σωστή επιλογή ήταν να ξανά δώσω. Ταυτόχρονα όμως, όταν σκεφτόμουν διάβασμα, φροντιστήρια, πριξαρχιδισμό και λοιπά, ξενέρωνα τόσο που αυτόματα το διέγραφα κατευθείαν από το μυαλό μου.
Ώσπου πείστηκα όμως. Έπεισα τον εαυτό μου ότι έπρεπε να το κάνω. Έπρεπε να αποδείξω πάνω απ' όλα σε εμένα ότι μπορώ. Ότι δεν έχει τίποτα καλύτερο από μένα αυτός που έβγαλε 19 και αυτός που όταν εγώ έκλαιγα τα βράδια από την στεναχώρια μου -την οποία όμως εγώ προσκάλεσα στη ζωή μου εφ' όσον δεν είχα διαβάσει για τις εξετάσεις- χαιρόταν την επιτυχία του.
Ε, όχι λοιπόν. Δεν ήταν και ούτε είναι κανένας καλύτερος από εμένα. Κανείς δεν είναι πιο έξυπνος ή πιο διαβαστερός. Κανείς δεν έχει τίποτα παραπάνω που θα με κάνει να ζηλέψω.
Ναι ζήλεψα όλους τους φίλους και γνωστούς μου που πέρασαν, που πήγαν, που ξεκίνησαν μια καινούρια ζωή, και ζήλευα όταν εγώ το Πάσχα αντί να σουβλίζω αρνί στη Μύκονο, διάβαζα γιατί σε ένα μήνα έδινα.
Όμως τώρα δεν έχω να ζηλέψω τίποτα από κανέναν.
Μέσα από την περσινή μου αποτυχία έμαθα πάρα πολλά πράγματα. Δεν έχει σημασία μόνο το κωλόχαρτο που θα πάρεις από κάποιο Πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ, σημασία έχει να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, να νιώθεις ότι τα καταφέρνεις με κάθε αντιξοότητα που μπορεί να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειας που κάνεις.
Και ναι 8 μήνες που έκανα αυτήν την προσπάθεια σας το λέω απόλυτα ειλικρινά ότι αντιμετώπισα σοβαρές δυσκολίες διαφόρων ειδών που αν ήμουν σε άλλη φάση -δηλαδή στην περσινή αδιάφορη-  θα τα χρησιμοποιούσα ως πρόφαση για να μη διαβάσω.
Δεν άφησα καμία δυσκολία και κανέναν αρχιμαλάκα άνθρωπο να εμποδίσει τον στόχο που είχα βάλει.
Να μου πεις γιατί σας τα λέω όλα αυτά, ε?
Κι όμως φίλε αναγνώστη, αυτήν την στιγμή που εγώ χαίρομαι την επιτυχία μου και νιώθω την ηθική ικανοποίηση που έψαχνα τόσους μήνες, κάποια παιδιά εκεί έξω ζουν το δράμα που έζησα εγώ πέρσι τέτοια εποχή.
Με αυτό το άρθρο, θέλω να παρακινήσω οποιονδήποτε υποψήφιο που απέτυχε είτε επειδή δε διάβασε, είτε επειδή ήταν άτυχος, να ξαναπροσπαθήσει.
Είναι πολύ μεγάλη απόφαση να πεις ότι "εγώ ξαναδίνω. Θα ξεσκιστώ ένα χρόνο, αλλά θα τα καταφέρω", όμως όταν έρχεται αυτό το γλυκό αποτέλεσμα της προσπάθειας κάνεις τον σταυρό σου και λες "πάλι καλά που δεν έκανα κανένα λάθος να διαλέξω το δεύτερο μονοπάτι, αυτό που έγραφε αυτή η Κ. στο μπλογκ της".
Ναι είναι πολύ ψυχοφθόρο, πολύ αγχωτικό. Εγώ φανταστείτε δε μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια όταν είχε έρθει η μεγάλη ώρα. Ναι κι εγώ έκλαψα πάνω από το γραπτό μου στον προγραμματισμό όταν ένιωσα το αίμα να μου ανεβαίνει στο κεφάλι από το άγχος και με έβγαλαν έξω από την αίθουσα.
Ναι κι εγώ έλεγα ότι "δεν έχω περάσει χειρότερες εβδομάδες στη ζωή μου" αλλά τώρα ειλικρινά όλα αυτά μου φαίνονται τόσο ελάχιστα σε αυτό που ένιωσα σήμερα το μεσημέρι στη 1 η ώρα.
Γενικώς, μάθετε να παλεύετε. Μάθετε να διεκδικείτε αυτά που γουστάρετε. Μάθετε να είστε δυναμικοί και να μην αφήνετε κανέναν να σας λέει ότι είστε άχρηστοι ή ότι δε μπορείτε να τα καταφέρετε..
Και για να είμαι ειλικρινής, αυτά τα λόγια τα άκουσα ουκ ολίγες φορές κατά τη διάρκεια των 8 μηνών που ξαναέδινα. Δεν έχει σημασία ποιοι μου τα έλεγαν, σημασία έχει ότι τα άκουγα.
Μπορεί να έριχνα μαύρο δάκρυ, αλλά με πείσμωναν και να που τελικά ίσως μου έκαναν και καλό. Όχι ίσως. Σίγουρα.
Να ξέρετε ότι ήμουν ένας άνθρωπος που ποτέ δεν είχε απογοητευτεί από τίποτα. Τα κυριότερα προβλήματά μου ήταν αν θα μου στείλει μήνυμα ο γκόμενος ή αν θα πάω Γκάζι για ποτό.
Όταν χτύπησε το καμπανάκι όμως του πραγματικού προβλήματος εκεί την είδα αλλιώς.
Λοιπόν για να μη μακρηγορώ, ΞΑΝΑΠΡΟΣΠΑΘΗΣΤΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΧΑΣΑΤΕ. Γιατί σήμερα είναι οι Πανελλήνιες, αύριο είναι όμως κάτι άλλο. Ακόμη πιο σοβαρό.
Το συναίσθημα ότι τα κατάφερες μετά από μια οποιαδήποτε αποτυχία είναι πολύ μεγαλύτερο και δυνατό απ' ότι να τα κατάφερνες με τη μια.


Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από τα βάθη της ψυχής μου τα άτομα αυτά που αν δεν υπήρχαν, δε θα είχα καταφέρει απολύτως τίποτα αυτήν την στιγμή και δεν είναι άλλοι από τους υπέροχους, υπερτέλειους, καταπληκτικούς καθηγητές μου που θα μου λείψουνε πάρα πολύ, που με έκαναν να μην τους μισήσω κι ας με έβριζαν όταν ονειρευόμουν παραλίες και μαργαρίτες φράουλα, που με αντιμετώπισαν έτσι ακριβώς όπως μου αρμόζει, που πάνω απ' όλα κατέχουν τον τίτλο του καθηγητή επ' άξια και σε 8 μήνες μου έβαλαν στο κεφάλι μου όσα έπρεπε να είχα βάλει εδώ και χρόνια.
Θέλω να ευχαριστήσω την οικογένεια μου, τον παππού μου και τη γιαγιά μου ιδιαιτέρως και γνωρίζουν το λόγο -αν και δε θα το διαβάσουν ενδεχομένως ποτέ αυτό το άρθρο-, τις φίλεςς μου, το αγόρι μου και όσους γενικότερα με στήριξαν, ενδιαφέρθηκαν και αγχώθηκαν μαζί μου.
Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω όσους θεώρησαν πως είμαι άχρηστη, ηλίθια, στόκος, ζώον όρθιο και λοιπά κοσμητικά επίθετα, γιατί ήταν εκείνοι που με έκαναν να νιώθω αυτό που νιώθω τώρα.
Την επιτυχία μου....





 



 
   
  

Καλό καλοκαίρι σε όλους και καλή φοιτητική ζωή σε εμάς τους ανερχόμενους..
   
  
  
  
 

Κ.

2 σχόλια:

  1. μπορει να ειμαι απλα δευτερα λυκειου να μην εχω δωσει πανελληνιες κ να μην εχω ιδεα απο ολη την κατασταση αλλα πραγματικα νιωθω τυχερη που βρηκα το μπλογκ σου και διαβασα οσα εχεις γραψει..Μου εδωσαν δυναμη την οποια χρειαζομουν..μπραβο σου!Ευχαριστω πολυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΕΧΩ ΔΩΣΕΙ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ (2012,2013).ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΑ ΤΑ ΜΟΡΙΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΜΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΟΛΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ.ΦΥΣΙΚΑ ΣΤΕΝΑΧΟΡΗΘΗΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΠΟΤΕΞΕΣΜΑΤΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟΥ ΚΑΙ ΦΙΛΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΜΟΥ.ΜΟΥ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΘΗΚΑΝ ΑΠΑΙΣΙΑ.ΠΑΡΟΛΟ ΑΥΤΑ ΠΗΡΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΞΑΝΑΔΩΣΩ ΚΡΥΦΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΩ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΩ ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΙΚΑ ΑΞΙΖΩ.ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΟ (ΕΙΜΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤ.)ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΒΑΛΩ ΚΑΤΩ.ΤΕΛΟΣ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΝΟΥΝ Ή ΞΑΝΑΔΙΝΟΥΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΝ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΡΙΞΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΒΑΛΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΝ ΑΠΟΤΥΧΟΥΝ. ΦΙΛΙΚΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή