29 Μαρτίου 2012

13o Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου / "Ανδαλουσία, αγάπη μου" Vol.II


Και ένα από τα καλύτερα σαββατοκύριακα της ζωής μου τελείωσε την Κυριακή στο Γαλλικό Ινστιτούτο με την ταινία "Ανδαλουσία, αγάπη μου" αραβικής παραγωγής από τον Μοχάμεντ Ναντίφ.
Δύο μαροκινοί νέοι -ο Αμίν κι ο Σαϊντ- αποφασίζουν να ξεφύγουν από την κατάντια του χωριού τους -ενός χωριού στο Μαρόκο- και να προσπαθήσουν να περάσουν απέναντι στην Ισπανία με κάθε δυνατό τρόπο.
Στο δρόμο τους βρίσκεται ο δάσκαλος του χωριού, ο οποίος μπλεγμένος με ναρκωτικά και χασίς δέχεται να τους βοηθήσει υπό έναν όρο: θα τους έδινε μια σακούλα με χασίς, κι όταν θα έφταναν θα την παρέδιδαν σε κάποιους Ισπανούς οι οποίοι θα τους βοηθούσαν να φτάσουν γρηγορότερα στην Ισπανία.
Ξέρετε, υπάρχει μια φράση που λέει "να κοιτάς εκεί που θέλεις να πας, αλλιώς θα πας εκεί που κοιτάς" και δυστυχώς οι δύο νέοι δεν καταφέρνουν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα...
Ναυαγούν και ο ένας ξεβράζεται σε ένα χωριό κι ο άλλος στην αρχική τους τοποθεσία.
Τον Σαϊντ τον βρίσκουν κάποιοι άλλοι μετανάστες απ' αυτό το χωριό οι οποίοι ξεκίνησαν ακριβώς με την ίδια προοπτική και κατέληξαν να έχουν φτάσει αβοήθητοι σε ένα χωριό... της Ισπανίας -όπως οι ίδιοι θεωρούσαν-.
Στο χωριό αυτό δούλευαν και καλλιεργούσαν φυτείες τις οποίες τις συσκεύαζαν και τις έδιναν στο αφεντικό τους για να τις προωθήσει στην Ισπανία. Το αφεντικό τους πλήρωνε και τους φόρτωνε με αυταπάτες ότι μια μέρα θα καταφέρουν να φτάσουν εκεί που επιθυμούν.
Το αφεντικό -ο Πέδρο- ήταν ο δήμαρχος του χωριού απ' όπου ξεκίνησαν την περιπέτειά τους ο Σαϊντ και ο Αμίν. Μεταμφιεζόταν για να μην προδοθεί ώσπου κάποια στιγμή η πλεκτάνη ξεδιπλώθηκε. Κι όχι μόνο δεν βρίσκονταν σε χωριό της Ισπανίας, αλλά μάλιστα το χωριό αυτό ήταν εξαιρετικά κοντά με το αρχικό.
Πρόκειται για μια ευχάριστη ταινία. Όχι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά ωραία παραγωγή με φανταστική μουσική για ακόμη μια φορά. Δείχνει την λαχτάρα του ανθρώπου να ξεφύγει από την κατάντια του και τελικά από την τόση υπερπροσπάθεια δεν το καταφέρνει.
Έκανε μια κοιλιά στο δεύτερο μέρος, το φρέναρε λιγάκι και με κούρασε για κάποια λεπτά, όχι κάτι το τρομερό όμως για να με κάνει να πω ότι δε μου άρεσε. Σίγουρα αν μπορούσα να γυρίσω το χρόνο δε θα τη διάλεγα εν τέλει γιατί ήθελα να δω κάτι διαφορετικό και με ξεγέλασε η περίληψή του.
Όταν άλλωστε πας σε ένα τέτοιο φεστιβάλ περιμένεις ότι κατά 99% θα φύγεις άφωνος. Εμένα η συγκεκριμένη ταινία μου άφησε μια γλυκιά γεύση και τίποτ' άλλο.
Δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να συγκρίνω το Indignados με αυτή γιατί δεν έχουν καμία σχέση αν εξαιρέσεις ότι πρόκειται για μετανάστευση.
Ένα υπέροχο φεστιβάλ σε γενικές γραμμές. Το περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία και το περιμένω ξανά για του χρόνου.
Σήμερα έληξε στην Αθήνα και συνεχίζεται από αύριο στη Θεσσαλονίκη.
Ήταν τρομερή εμπειρία. Το Γαλλικό Ινστιτούτο και το Ιντεάλ απίστευτα όμορφα, ειδικά το Γαλλικό Ινστιτούτο είναι τρομερό κτίριο με μια υπέροχη αυλή που τώρα την άνοιξη γίνεται ακόμη πιο υπέροχη.
Γενικά καλύτερα να μην συνεχίσω γιατί θα γίνω γραφική και υπερβολική. Ήταν απλά δύο από τις πιο τέλειες και γεμάτες μέρες της ζωής μου.
Στεναχωρήθηκα που τελείωσε τόσο σύντομα αν και θα μπορούσα να πάω και σε άλλες ταινίες, αλλά για διάφορους λόγους δεν πήγα.
Μακάρι το Indignados να πάρει ένα από τα δύο βραβεία -είτε της επιτροπής, είτε του κοινού- γιατί πραγματικά αξίζει.
Εις το επανιδείν λοιπόν για του χρόνου την άνοιξη που το φεστιβάλ αυτό θα ξαναεπισκεφθεί την Ελλάδα με ταινιάρες όπως κάθε φορά.
Εμείς θα τα ξαναπούμε σε κανονικούς ρυθμούς του μπλογκ όποτε μου 'ρθει η έμπνευση...
Μέχρι τότε ... "Όλα είναι στο βλέμμα σου"







13ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Ελλάδας - Trailer from INSTITUT FRANÇAIS DE GRÈCE on Vimeo.





K.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου