25 Μαρτίου 2012

13ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου/ "Indignados" Vol.1

Το 13ο φεστιβάλ Γαλλόφωνου κινηματογράφου πραγματοποιείται τις τελευταίες πέντε ημέρες στην Αθήνα μέχρι τις 28 Μαρτίου, ενώ από τις 29 Μαρτίου και για μια εβδομάδα θα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη. Όπως καταλάβατε πήγα. Και δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσω ξανά. Τα τελευταία τρία χρόνια δεν πήγαινα λόγω σχολειού. Οι μέρες δε βολεύαν οι φίλες μου δεν ήθελαν, μπορεί να μην είχα λεφτά κι έτσι μετά έψαχνα τις ταινίες να τις κατεβάσω από το ίντερνετ. Αλλά επειδή έχω δει μια ταινία από το 11ο αν δεν κάνω λάθος -κατεβασμένη- έχω να δηλώσω πως ουδεμία σχέση έχει η όλη φάση στο σινεμά και η φάση του να βλέπεις μια γαλλική ταινία και μάλιστα ταινία φεστιβάλ στο σπίτι σου.  Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το φεστιβάλ γαλλόφωνου κινηματογράφου γίνεται κάθε χρόνο ακριβώς τέτοια εποχή στην Αθήνα κι έπειτα στη Θεσσαλονίκη. Συνήθως, ο αριθμός ταινιών που προβάλλονται είναι γύρω στις 50 και μάλιστα κατηγοριοποιούνται.
Υπάρχουν οι εξής κατηγορίες:
- cine-κονσερτο ( βλέπε The Artist αλλά όχι βωβή)
- αραβική γαλλοφωνία
 - ταινίες για νέους
 - διαγωνιστικό τμήμα ταινιών
- εκτός διαγωνισμού
 - πανόραμα γαλλόφωνου κινηματογράφου
και τέλος
- φεστιβάλ κινηματογράφου out view.
Οι ταινίες οι οποίες ανήκουν στο διαγωνιστικό τμήμα, κρίνονται για να λάβουν είτε το βραβείο της κριτικής επιτροπής, είτε το βραβείο του κοινού. Η κριτική επιτροπή αποφασίζει ποια από τις ταινίες που ανήκουν στην συγκεκριμένη κατηγορία αξίζει να λάβουν αυτό το βραβείο και το κοινό από την πλευρά του ψηφίζει με καρτέλες που του δίνονται στην έναρξη της ταινίας και καταχωρούνται μονό εάν αυτές είναι θετικές. Συνηθίζεται, οι ταινίες να παίζονται σε συγκεκριμένα σινεμά όπως  στο Ιντεαλ, το Δαναός και το Γαλλικό ινστιτούτο, το οποίο ουσιαστικά είναι και η αρχή αυτού του φεστιβάλ αφού από εκεί ξεκινάει τόσο η διοργάνωση, όσο και η προώθηση για να φτάσει στα αυτιά μας. Στην πρώτη ταινία, την ταινία έναρξης δηλαδή, δε μπορεί να παρευρεθεί κάνεις πέραν από επίσημα πρόσωπα, είτε σκηνοθέτες, είτε διοργανωτές, είτε κριτικούς κινηματογράφου, είτε διάσημοι. Στην συνέχεια μπορεί ο καθένας να παρακολουθήσει οποιαδήποτε ταινία θέλει. Εντάξει ξέρω, βαρεθήκατε. Ας πάμε στο ρεζουμέ. Πιστέψτε με, μου ήταν απίστευτα δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα από πενήντα ταινίες μονό δυο. Μου ήταν αδύνατον. Τελικά αναγκάστηκα να διαλέξω. Τα κριτήρια μου ήταν δύο: Το πρώτο ήταν να μη δω τίποτα που θα μπορούσα να  δω οποιαδήποτε άλλη στιγμή και οπουδήποτε αλλού - κοινώς να επιλέξω το κάτι διαφορετικό - και το δεύτερο ήταν να δω κάτι απόλυτα επίκαιρο.
 Αποφάσισα λοιπόν να δω τους "Αγανακτισμένους"από τον Τόνι Γκάτλιφ -διαγωνιστικό τμήμα- και το "Ανδαλουσία, αγάπη μου" από τον Μοχάμεντ Ναντίφ -αραβική γαλλοφωνία-. Το ένα επίκαιρο και το άλλο διαφορετικό αφού ανήκει σε μια όχι και τόσο συνηθισμένη κατηγορία ταινιών, τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα. Τους Αγανακτισμένους τους είδα ήδη. Πρόκειται για μια ταινία αριστούργημα. ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ σκηνοθεσία, φωτεινά χρώματα, απίστευτη μουσική και πάνω απ' όλα επίκαιρη. Το εντυπωσιακό ήταν ότι γυρίστηκε η μισή στην Ελλάδα και η άλλη μισή στην Ισπανία. Η ταινία διαδραματίζεται μέσα από τα ματιά μιας Αφρικανής λαθρομετανάστριας, η οποία θέλοντας να ξεφύγει από τις δυσμενείς συνθήκες του τόπου της, φτάνει στην Πάτρα κι από εκεί μεταφέρεται στην Ισπανία. Ο σκηνοθέτης, τον οποίο γνωρίσαμε ζωντανά λίγο πριν την έναρξη της ταινίας, είπε ότι βρέθηκε στην Ελλάδα το 2010 θέλοντας να σκηνοθετήσει μια ταινία εν ονόματι "Ρεμπέτικο", την οποία θα γύριζε εδώ με γαλλική παραγωγή. Επίσης, να αναφέρω ότι ο σκηνοθέτης είναι αθίγγανος και στην ταινία του προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποτυπώσει επ' ακριβώς τον οποιονδήποτε ρατσισμό έχει δυστυχώς βιώσει ανά καιρούς μέσω της μικρής Αφρικανής.
 Έπειτα, είπε στην ας το πούμε συνέντευξη του ότι βρέθηκε στην Ισπανία όταν ξεκίνησαν τα γεγονότα με τους αγανακτισμένους. Λίγο μετά βρέθηκε στην χώρα μας, κατέβηκε στο κίνημα των αγανακτισμένων και αποπειράθηκε να καταγράψει όλα όσα συνέβαιναν στην πλατεία Συντάγματος, αλλά φυσικά το αρμόδιο υπουργείο ,όπως είπε,  αρνήθηκε κατηγορηματικά. Ναι , καλά καταλάβατε. Ήθελε να καταγράψει τα γεγονότα του περασμένου Ιουλίου για να τα βάλει στην ταινία του. Τελικά όμως τα κατάφερε. Επέμεινε και τελικά τον άφησαν να τραβήξει τους αγανακτισμένους της Ελλάδας. Και αυτές οι σκηνές βρίσκονται απείραχτες και όπως ακριβώς τις βλέπαμε εμείς από τις τηλεοράσεις  ή από κοντά, στην υπέροχη ταινία του. Εμπνεύσθηκε είπε από το βιβλίο "αγανακτήστε!"  του Στέφαν Εσέλ ο οποίος προσπάθησε να πείσει την κοινή γνώμη μέσα από το γραπτό του να επαναστατήσει έναντι των κυβερνήσεων και των όλων όσων συνέβησαν και μας οδήγησαν στην οικονομική κρίση και την απόλυτη φτώχεια. Οι σκηνές στις οποίες δείχνει τον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό της Πάτρας να έχει μετατραπεί σε έναν καταυλισμό λαθρομεταναστών με βρόμικα στρώματα, σκεπάσματα σκισμένα και δίπλα στα καταφύγια τους τόνους από σκουπίδια νομίζω ότι ήταν καταλυτικές για όλους τους θεατές οι οποίοι είχαμε μείνει με ανοιχτό το στόμα. Πρόκειται για μια ταινία άκρως ρεαλιστική, ίσως και λίγο περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε, αλλά ο Γκάτλιφ φάνηκε πως έχει νιώσει το ρατσισμό καλά μέσα στο πετσί του και το καταγράφει με απόλυτη σαφήνεια και ακρίβεια στο indignados. Μέσα από τις σκηνές μπορεί να καταλάβει κάνεις ποιοι λόγοι οδηγούν τους λαθρομετανάστες να γίνονται ορισμένες φορές επικίνδυνοι για τους λαούς που τους φιλοξενούν, αναφέρει αρκετά πράγματα για την οικονομική κρίση, τους τραπεζίτες και τις κυβερνήσεις μέσα από διάφορα σλόγκαν που χρησιμοποιεί. Σίγουρα όχι μια ταινία που μπορεί να δει ο οποιοσδήποτε, παρ'όλα αυτά δε θα τη χαρακτήριζα και ως βαριά σε περιεχόμενο αλλά όσο σε θέμα σκηνοθεσίας.
Σε γενικές γραμμές η ταινία ήταν υπέροχη, με απαράμιλλα χρώματα και σκηνές. Ειδικά τα χρώματά της - για ακόμη μια φορά αντιλαμβάνομαι πόσο μ'αρέσει το κόκκινο στις ταινίες, μιας και το ίδιο ακριβώς είχε συμβεί κάποτε και με την Αμελί - ήταν απλά απίστευτα.
 Προσπάθησε να αποδώσει μια αίσθηση ελπίδας και αισιοδοξίας και νομίζω το κατάφερε στο μέτρο του αρκετά καλού. Λυπάμαι που δε θα μπορέσετε να τη δείτε ή να τη βρείτε εύκολα...  Συνεχίζω απόψε το βράδυ στο Γαλλικό ινστιτούτο με την ταινία "Ανδαλουσία, αγάπη μου" αραβικής γαλλοφωνίας και τα ξαναλέμε για να κλείσω το άρθρο μου για το φετινό γαλλόφωνο φεστιβάλ που μέχρι στιγμής με έχει αφήσει άφωνη.....



 Συνεχίζεται....




 Κ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου