17 Φεβρουαρίου 2017

Είναι κάτι μουσικές και κάτι βραδιές που μου θυμίζουν περασμένα μεγαλεία και εποχές που έφυγαν ανεπιστρεπτί. Με βλέπω από μακριά, σαν από ένα drown, να περπατάω πάνω κάτω το κέντρο και να μην ξέρω ούτε ποια είμαι, ούτε που βαδίζω, ούτε τι θέλω, ούτε τι δε θέλω. Να προχωράω, να περπατάω, να τρέχω να προλάβω τη ζωή, να μιλήσω, να καπνίσω, να πιω, να ακούσω αυτές τις μουσικές που ακούω τώρα, στις 3.38 το ξημέρωμα και που μου θυμίζουν … μου θυμίζουν πολλά.
Κυρίως, έναν εαυτό που άφησα πίσω. Πολύ πίσω. Με πολύ κόπο και πολλή δουλειά και πολλή σκέψη και πολλή ανάλυση και πολλά τσιγάρα και πολλά ποτά και πολλές συζητήσεις και πολλά ξενύχτια, κατάφερα να αποκτήσω έναν άλλον εαυτό. Τον παλιό, τον έχω βάλει σε ένα κουτί μαζί με εκείνες τις μουσικές και εκείνες τις βραδιές που μου θυμίζουν περασμένα μεγαλεία και εποχές που έφυγαν ανεπιστρεπτί. Που όσο χαμένη κι αν ήμουν, όσο κι αν προσπαθούσα να προφτάσω τη ζωή και τον έρωτα κυνηγώντας τα στο κέντρο της Αθήνας, μερικές φορές … μου λείπει εκείνος ο εαυτός.
Κυρίως, εκείνη η αίσθηση ότι κάτι σημαντικό συνέβαινε. Και τότε, φανταζόμουν τη στιγμή που ζω τώρα και ανυπομονούσα σαν τρελή. Έλαμπαν τα μάτια μου στη σκέψη και μόνο, προ-ένιωθα το συναίσθημα της περηφάνιας, ότι τα κατάφερα, ότι ναι, τα κατάφερα. Και τώρα που ήρθε αυτή η στιγμή δεν ξέρω τι να την κάνω. Προσπαθώ να τη χαρώ και δυσκολεύομαι. Προσπαθώ να την αποδεχτώ και πάλι δεν τα καταφέρνω. Προσπαθώ να νιώσω περήφανη και πάλι αναρωτιέμαι αν όντως πρέπει να νιώσω έτσι.
Τη στιγμή που άνοιξα το παράθυρο και βγήκα στο μπαλκόνι να τινάξω τον παλιό μου εαυτό από πάνω μου και μαζί του ανθρώπους και καταστάσεις, παρότι τον μάζεψα εν τέλει και τον έκλεισα στο κουτί, το να αποδεχθώ ότι ξαφνικά είμαι ένας άνθρωπος που κάνει κολλητή παρέα με έναν άλλον εαυτό, πραγματικά χαρούμενο και πραγματικά αισιόδοξο, είναι πολύ δύσκολο πράγμα όταν ποτέ ξανά δεν έχεις νιώσει έτσι. Είναι σα να βλέπεις εξωγήινο – αναρωτιέσαι τι είναι αυτό και τι μπορείς να κάνεις μαζί του.
Μολαταύτα, όταν είσαι πλήρως ανικανοποίητο πλάσμα, ό, τι κι αν σου συμβεί,  πάλι σκάρτο θα το βγάλεις, ακόμα κι αν αυτό το κάτι το περίμενες χρόνια ολόκληρα.
Για το αποψινό μου δημόσιο ξέσπασμα, θα κατηγορήσω τις μουσικές αυτές που κατά τύχη άκουσα απόψε, τις βραδιές εκείνες που θυμήθηκα, τα πρωινά που έτρεχα σαν την τρελή, τα μεσημέρια που έπινα σαν την αλκοολική και τα απογεύματα που ήμουν μεθυσμένη από τις σκέψεις του μέλλοντος.
Οι σκέψεις του μέλλοντος έγιναν πραγματικότητα και έχω μια ερώτηση για καληνύχτα:

When ur dreams come true, what happens next?



Κ.